Lid Pussy Riot in hongerstaking uit protest tegen slavenarbeid in strafkolonie

"Vanaf 23 september ga ik in hongerstaking. Ik weiger verder deel uit te maken van de slavenarbeid in het kamp, totdat de strafkampautoriteiten zich zullen gedragen volgens de wet en ons vrouwen behandelen als mensen in plaats van vee." Na zich anderhalf jaar achter de tralies betrekkelijk rustig te hebben gehouden heeft Nadezjda Tolokonnikova de oorlog verklaard aan haar gevangenbewaarders. Maar alleen nadat zij haar met de dood hadden bedreigd.

Nadezjda Tolokonnikova werd in augustus 2012 samen met Maria Alechina veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf met aftrek van voorarrest, nadat zij samen met andere leden van Pussy Riot waren gearresteerd na een performance in de Russisch-Orthodoxe Kerk in Moskou. Met hun optreden bekritiseerde de groep president Poetin en zijn nauwe relaties met de Russisch-Orthodoxe Kerk. De Heilige Maagd werd aangeroepen om Rusland van de dictator Poetin te bevrijden.

Graffiti in Moskou

Op 23 september, de dag waarop Nadezjda haar hongerstaking begon, werd de open brief die zij uit de strafkolonie wist te smokkelen via de website van Pussy Riot in het Engels gepubliceerd. Meteen een dag later werd zij overgeplaatst naar een isoleercel, zogenaamd 'voor haar eigen veiligheid'. Eerst hadden de gevangenisautoriteiten haar medegevangenen tegen haar opgestookt, en daarna brengen ze haar zogezegd in veiligheid... in een isoleercel. Maar pas nadat zij haar brief van vier kantjes naar buiten had gesmokkeld!

Nadezjda Tolokonnikova wordt in een strafkamp 600 kilometer ten zuidoosten van Moskou vastgehouden. In haar open brief beschrijft zij hoe het werkkampsysteem in Mordovië werkt. Het willekeurig verhogen van de produktiequota, zodat je overuren moet maken tot half één 's nachts; het beroven van je slaap ("We krijgen op zijn best vier uur slaap per nacht."); het systeem van onofficiële straffen en pesterijen, hoe de 'veteranen' (de langst vastzittende gevangenen) en criminele elementen meewerken met de kampleiding om de gevangenen die het moorddadige tempo aan de lopende band niet kunnen bijhouden, te pesten, in elkaar te slaan of een dag lang buiten in de vrieskou te laten staan. Het voedsel, dat uit slappe soep, pap en rotte aardappelen bestaat. Het zoveel mogelijk verhinderen dat je je kunt wassen en je kleren verschonen, zodat je vies bent en stinkt, wat weer bijdraagt aan je vernedering. Precies zoals Primo Levi en Varlam Sjalamov dat hebben beschreven over hun gevangenschap in de werkkampen van Hitler-Duitsland en Stalin-Rusland in de jaren 1930-1940. De open brief van Nadezjda Tolokonnikova zal zijn plaats in de geschiedenis vinden als de evocatie van de Goelagkampen in Poetin-Rusland.

Over haar besluit in hongerstaking te gaan schrijft Nadezjda Tolokonnikova onder meer: "Ik ben ervan overtuigd dat het de enige uitweg is uit mijn huidige situatie. De directie van de strafkolonie weigert naar me te luisteren. [...] Ik zal niet stil en berustend blijven toekijken hoe mijn medegevangenen instorten onder druk van slavernij-achtige omstandigheden. [...] Strafkolonie nummer 14 heeft de hoogste veiligheidsniveaus, de langste werkdagen, de meest flagrante schendingen van rechten. Wanneer ze je naar Mordovië sturen, is het alsof je naar het schavot gaat."

De open  brief van Nadezjda is slechts in korte stukken in het Nederlands vertaald: "We werken zeventien uur per dag voor 67 eurocent per maand." De volledige brief is alleen in het Engels te lezen.

Volgens de officieel geldende rechtsprocedures in Rusland wordt Nadezjda Tolokonnikova, evenals haar compagnon Maria Alechina, volgend jaar maart vrijgelaten. Daarom is haar moed en strijdbaarheid des te opvallender. Wie zou dat resterende halfjaar niet even rustig willen uitzitten, de 23-jarige Nadezjda niet! Dat verdient onze bewondering en ondersteuning van hun zaak.

Voor het verdere nieuws surf naar de website van Pussy Riot.

Snuffelstaat Nederland

`

Er waart een epidemie door Nederland - een epidemische behoefte aan controle door de overheid. In deze donkere decembermaand duik ik in wat knipsels om een en ander op te ruimen. Je weet niet wat je tegenkomt en al vergeten bent! Zo stuit ik op een knipsel uit december 2009, waarin staat dat Defensie rond de nieuwjaarswisseling boven Veen (Noord-Brabant) een onbemand spionagevliegtuigje inzette om de traditionele oudejaarsrellen in dat stadje te monitoren en op film vast te leggen. We mogen blij zijn dat vanuit de 72 'vliegende camera's', die Defensie inmiddels heeft aangeschaft, geen raketten worden afgeschoten, zoals Amerika dat in het Midden-Oosten pleegt te doen. Tot nu toe worden we alleen maar bespioneerd.

Een bericht op Indymedia uit 2006 is opmerkelijk: "Ook Indymedia levert binnenkort je data aan de AIVD". Gesteld wordt dat er een wetsvoorstel klaar ligt dat de AIVD de bevoegdheid geeft om webfora zoals Indymedia te verplichten alle verkeersgegevens op te slaan en aan de veiligheidsdienst te leveren. Op dit bericht heb ik tot nu toe geen follow-up kunnen vinden.

Een recenter knipsel is ook interessant: het bel- en internetgedrag van de Nederlandse burger kan zonder restrictie doorzocht worden door opsporingsambtenaren, zoals uit een intern onderzoeksrapport van het ministerie van Justitie blijkt. Al jarenlang kunnen agenten ongemerkt snuffelen in een enorm telefoonboek van alle Nederlanders met naam, adres, telefoonnummers, IP-adres, e-mailadressen en logins bij internetproviders. "Vergeet niet, er zijn meer dan 50.000 opsporingsambtenaren in Nederland. Het aantal bevragingen is drie miljoen per jaar, dus er zou best wel eens een flink aantal onrechtmatige opvragingen kunnen zijn. Een van de problemen is dat we het simpelweg niet weten", aldus een woordvoerder van Bits of Freedom (BOF).

Nog opmerkelijker zijn recente berichten die melden dat de politie in Nederland afluistersoftware gebruikt om in onze computers rond te snuffelen. Afgelopen herfst lekte in Duitsland uit - dankzij de hackers van Chaos Computer Club (CCC) - dat de politie op afstand afluisterprogramma's op de computer van Duitse burgers installeert, in de volksmond al 'Bundes- of Staatstrojaner' geheten.

Dankzij Kamervragen moest minister Opstelten van Veiligheid en Justitie onlangs toegeven dat het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) dezelfde software gebruikt als hun makkers in Duitsland. De inlichtingendienst AIVD benut deze software sowieso zonder enige verantwoording af te hoeven leggen. Maar daardoor heeft de Staat ook de mogelijkheid om op afstand belastende informatie op iemands computer te plaatsen om zo een latere huiszoeking te legitimeren. Misleiding, uitlokking, provocatie en desinformatie maken altijd al deel uit van de 'active measures' van de geheime dienst.

Nederland is internationaal al jarenlang - samen met Frankrijk - koploper met telefoontaps. De openbare ruimte digitaliseert steeds meer met de ov-chipkaart, cameratoezicht, Google Street View en de 'genetwerkte auto' van TomTom. Antennes, sensoren, betaalpas, smartphones, digitale poortjes, DNA-profiel enzovoorts maken het mogelijk nagenoeg iedereen in beeld en kaart te brengen. Vergeleken met het analoge tijdperk is digitale surveillance veel goedkoper, vergt minder menskracht en de opslagruimte aan gegevens is oneindig.

De laatste onthullingen over de afluistersoftware maken duidelijk dat de boef de politie is, de hacker is de smeris. De Nederlandse politie is aan het hacken en klust bij met spionagesoftware. Dit stukje van mij is (nog niet) afgeluisterd.

Wie helpt de moderne Stasi te stoppen dossiers over ongewenste burgers aan te leggen? Waar blijft de Hollandse geest van verzet? Is de AIVD de hoeder van de rechtsstaat? Dat beeld is aan gort!


(PS. Beide artikelen over de afluistersoftware, waarnaar je in dit stukje kunt surfen, zijn niet gedateerd. Het betreft artikelen uit nrc-handelsblad van 14 oktober en 13 december jl.)